» » » De Koning der Zee

De Koning der Zee

De Koning der Zee
Title: De Koning der Zee
Release Date: 2018-07-28
Type book: Text
Copyright Status: Public domain in the USA.
Date added: 27 March 2019
Count views: 116
Read book
1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 ... 23
Cover
[Illustratie: kaft]




DE KONING DER ZEE





DE KONING DER ZEE

DOOR


PERCY F. WESTERMAN



NAAR HET ENGELSCH BEWERKT DOOR
A. F. PIECK


MET VIER PLATEN VAN ANDR VLAANDEREN


Cover
[Illustratie: logo]




N.V. JOHANNES MLLER — AMSTERDAM



INHOUD:


I.  Het wonderlijke geval met de "Zieten"
II.  Waarin we kennis maken met de "Playmate" en haar schipper
III.  In den grond geboord
IV.  Gevangen aan boord van het geheimzinnige schip
V.  Kapitein Brookes
VI.  De commando-toren van de "Olijftak"
VII.  Geruchten van oorlog
VIII.  Verraad
IX.  Zeeroof
X.  Gereed voor den strijd
XI.  De strijd met twee vloten
XII.  Door het mijnenveld
XIII.  In een hinderlaag gevallen
XIV.  Door de Spitsroeden
XV.  Woord gehouden
XVI.  Bij de Patagonirs
XVII.  De list van Gerald
XVIII.  De wraak van den kapitein
XIX.  In de Middellandsche Zee
XX.  De Amerikaansche vlieger
XXI.  De Marconigraaf gestolen
XXII.  Gevaarvolle oogenblikken
XXIII.  Toch nog gered
XXV.  Een mislukte aanslag
XXV.  De groote zeestrijd
XXVI.  De Olijftak toont haar kracht




ILLUSTRATIES:


Tregarthen zag den Duitscher wankelen.

Het ongelukkige schip was uit elkaar geslagen.

dat ze hun speeren wierpen naar het vreemde vaartuig.

en stortte met duizelingwekkende vaart naar beneden.




HOOFDSTUK I.

Het wonderlijke geval met de "Zieten".

Het was een snikheete middag in de maand Augustus.

Fel blikkerden de zonnestralen op de spiegelgladde watervlakte van dehaven van Portsmouth. Slap hingen de witte vlaggen van de talrijkeoorlogsschepen in de bijna windstille lucht.

Eventjes schommelend aan haar ankerketting op de eerste rimpeling vanhet opkomend getij, lag daar de torpedoboot-vernieler "Calder". Zemaakte nu een veel minder trotschen indruk, dan toen ze een paardagen geleden de haven verliet. De machine was onklaar geraakt endaardoor had ze moeten terugkeeren om de vrij ernstige schade op dewerf te laten herstellen. Dat zou stellig wel een paar maanden inbeslag nemen. De officieren hadden verlof gekregen het schip teverlaten, want een enkele torpedist was voldoende voor het toezicht.

Ting-ting! Ting-ting! Ting-ting! Ting-ting!

Acht keer rinkelde met een hard geluid een schel en toen kwamen tweemannen op 't dek, behendig klauterend uit het kleine luik, dattoegang gaf tot de groote kajuit.

De eerste was een slanke man, met een mager en scherp-geteekendgezicht: de kapitein-luitenant ter zee, die het bevel voerde over de"Calder". De ander was luitenant Gerald Tregarthen, met wien we watmeer van nabij zullen kennismaken.

Hij was zoo wat even lang als de kapitein, dat wil zeggen ruim vijfvoet, als hij op zijn kousen stond en zijn breedte was daarmeeevenredig. Zijn gezicht, gebruind en verweerd door zon, wind enzeeschuim, was glad geschoren en had een jongensachtige uitdrukkingmet iets schalks in zijn diepblauwe oogen.

Toch was het hem wel aan te zien, dat hij de flinkheid, die zijngevaarlijk beroep eischte, niet miste.

In zijn nog korte, maar zeer voorspoedige loopbaan had hij talrijkebewijzen gegeven van vastberadenheid, koelbloedigheid enonversaagdheid, zoodat men in de toekomst nog veel van den jongenofficier verwachten mocht. Zijn voorspoed had hij ook en vooral tedanken aan ijverige studie en harden arbeid, waardoor hij zich eengoeden naam als artillerist en torpedist had verworven, terwijl zijnzeemanskunst in de marine algemeen bekend was. Zoo was hij reeds opjeugdigen leeftijd voor bevordering in aanmerking gekomen.

Gerald Tregarthen droeg nu geen uniform, hij was in politiek, maar deburgerkleeding deed niet te kort aan zijn flinke houding. Hij had eenverlof van zes weken gevraagd en verkregen, nu de "Calder" tochtijdelijk werkeloos moest blijven en het klinkt wel een beetjevreemd, maar het was zijn voornemen om het grootste deel van dientijd op het water door te brengen.

Algemeen bekend is de geschiedenis van den koetsier van eenLondensche omnibus, die eens een vrij dagje had, wat maar uiterstzelden gebeurde en die zijn vacantiedag niet beter wist te gebruiken,dan door als passagier met zijn eigen voertuig te gaan meerijden.Dezelfde gevoelens, die dezen koetsier er toe brachten uit rijden tegaan, bezielen honderden blue-jackets en mariniers, als ze opverlofdagen bootjes huren om te gaan spelevaren.

In alle oorden van de wereld, waar zich Engelsche matrozen bevinden,kan men dan ook vroolijke pekbroeken aantreffen, die hun vrijen tijdin gehuurde bootjes doorbrengen, alsof deze vorm van uitspanning demeest aantrekkelijke voor hen is. En zoo behoeft het ons dan ook nietal te zeer te verwonderen, dat Gerald Tregarthen het plan maakte,zijn verlof te gaan doorbrengen aan boord van de 4-tons kotter"Playmate", die op dat oogenblik in de haven van Poole lag entoebehoorde aan zijn ouden schoolmakker Jack Stockton.

Zoodra de twee officieren op het dek verschenen, klonk de heeschestem van den kwartiermeester, die bevelen gaf. Vlug voerden de mannenvan de ploeg voor de boot die bevelen uit en de kleine boot werd aanstuurboord naast het schip gebracht. De bagage van Tregarthen, alleenbestaande uit een volgepakt valies, werd erin geworpen en nadat deluitenant zijn commandant had vaarwel gezegd, nam hij plaats in denstuurstoel.

Vlug gleed de boot over het vlakke water en een kwartier later stapteGerald Tregarthen aan wal bij de Koningstrap.

Gevolgd door den matroos, die zijn valies droeg, liep hij naar denhoofdingang van de werf. En van de chauffeurs, die met hun wagensdicht bij de poort stonden, kreeg hem dadelijk in het oog en brachtzijn taxi naar de plaats, waar Tregarthen stond.

"Naar het station!" riep de luitenant, terwijl hij instapte. Maarvoor hij het portier achter zich had toegetrokken, kwam er eenkrantenjongen naar hem toehollen.

"Avondblad, mijnheer? De laatste scheepstijdingen!" Dat troknatuurlijk den zeeman.

Tregarthen kocht de krant, stapte toen in de taxi en voort ging hetnaar het station.

De chauffeur zette flink aan, maar tweemaal hadden ze een klein,onvoorzien oponthoud op hun rit door de drukke straten en dat wasjuist genoeg om de plannen van Tregarthen in de war te sturen. Toenhij aan het station kwam, bemerkte hij, dat hij precies twee minutente laat was voor den trein van 4.45 naar Bournemouth. Dat het verliesvan die twee minuten een geduchte verandering zou brengen in zijnloopbaan in de naaste toekomst, kon hij toen zelfs niet vermoeden.

"Volgende trein 6.2, mijnheer," antwoordde een kruier op zijn vraag.

"Dat tref ik. Meer dan een uur wachten," bromde Tregarthen.

Hij zocht een gemakkelijk plaatsje op een van de banken op hetperron, zette zijn valies naast zich, vouwde de krant open en was alheel gauw in de lezing verdiept.

Eerst de "Marine-berichten", waarin hij nieuwtjes vond omtrent enkelevan de talrijke officieren, die hij persoonlijk kende. Toen kwamen de"Scheepstijdingen" aan de beurt en daarna viel hem een berichtje in't oog, dat dadelijk zijn belangstelling trok.

"Het nieuwe pantserschip, Almirante Constant, verliet gisteren de Tyne. Een hardnekkig gerucht heeft in zekere kringen geloopen, dat het vaartuig, gebouwd in 't geheim, bestemd is voor de Braziliaansche Marine. Uw correspondent heeft de meest nauwkeurige nasporingen op dit punt gedaan, maar de betrokkenen weigeren, inlichtingen te geven. En ding is zeker: het schip moet onbewapend worden geleverd aan een Amerikaansche firma."

"Wat zouden die Zuid-Amerikaansche Republieken met zulkenieuwerwetsche oorlogsschepen moeten uitvoeren?" dacht Tregarthen,terwijl hij de weerbarstige bladen van de krant omvouwde. "'t Is eenveel te gevaarlijk speelgoed voor die menschen, net of je een kindeen scheermes in handen geeft. Voor een Europeesche zeemogendheid zoueen half dozijn van die schepen nog niet veel beteekenen, maar dat isheel wat anders.... H, wat hebben we daar verder?...."

"Een telegram uit Wilhelmshaven, gedateerd den 2en dezer, meldt, dat de Keizerlijke kruiser derdeklasse Zieten daar is binnengevallen, blijkbaar in moeilijkheden verkeerend. Twee sleepbooten brachten het schip in de haven. Kapitein Schloss ging onmiddellijk aan land en verzond een uitgebreid rapport aan de Admiraliteit. Niemand van de bemanning mocht het schip verlaten, zoodat uw correspondent niet in staat was verdere bijzonderheden te verkrijgen over het ongeval. We hebben reden aan te nemen, dat er een ernstig ongeluk aan boord gebeurd is."

"Later bericht. — Van den gezagvoerder van de sleepboot Vulkan vernemen we, dat de kruiser Zieten, twee honderd mijlen westwaarts van Helgoland, plotseling werd overvallen door een magnetischen storm van ongekende kracht. Alle geleiddraden aan boord waren gesmolten, de installatie voor draadlooze telegraphie en de kompassen weigerden allen dienst. De gevechtswaarde van de Zieten is voor het oogenblik teruggebracht tot die van een kruiser, zooals er dertig jaar geleden gebouwd werden. Het staat vast, dat het schip nog sterk geladen is met electro-magnetisme en geruimen tijd zal moeten dokken. Kapitein Schloss moet er ernstig aan twijfelen, of het wel ooit weer geheel zeewaardig zal kunnen worden."

Gerald Tregarthen had het bericht met de grootste belangstellinggelezen. Eerst was hij geneigd er mee te spotten, want hij dacht, datde gezagvoerder van de Duitsche sleepboot zich een sprookje op demouw had laten spelden. Hij had zelf in de tropen herhaalde malenhevige electrische stormen meegemaakt, maar nooit hadden de kompassenen fijne electrische instrumenten beduidende schade geleden. Mochthet echter waar zijn en zou het verschijnsel meer voorkomen, danzouden de gevaren en moeilijkheden aan de zeevaart verbonden, noggeducht toenemen.

Toen hij zijn krant had opgeborgen kwam het Gerald in de gedachte,dat hij nog wel even aan zijn vriend Jack Stockton kon telegrafeeren,om zijn overkomst te melden.

Hij wandelde op zijn gemak naar het telegraafkantoor om zijnvoornemen uit te voeren. De tijd schoot daardoor meteen nog wat op enzoo kwam er toch ook weer een eind aan het vervelende uur.

De trein kwam vr en Tregarthen zocht een gemakkelijk plaatsje ineen eerste-klasse-coup. Aan het station Southampton-West kocht hijeen deeltje goedkoope reislectuur en een avondblad van een Londenschekrant. Hij begon met de lezing van het laatste en het eerste wat hemin 't oog viel, was een bericht van Reuter's agentschap, uitWilhelmshaven, dat alweer handelde over het geheimzinnige geval,waarvan hij straks aan het station gelezen had. Reuter meldde hetvolgende:

"Het vreemde ongeval van den kruiser Zieten, schijnt veel ernstiger dan men eerst veronderstelde. Het schip is waarschijnlijk zwaar geladen met electriciteit van onbekende soort. Zijn standaardkompas is opgezonden naar het keizerlijk laboratorium te Berlijn. En nu is de groote kruiser, Von der Tann, die in het dok lag in de onmiddellijke nabijheid van de Zieten, ook door den vreemden stroom aangetast. Om verdere nadeelige gevolgen te voorkomen is er bevel gegeven, dat de Zieten het dok moet verlaten en op stroom moet gaan liggen."

Verder stond er nog, dat alle berichten omtrent de Zieten ontvangenwaren over Middelkerke en Dumpton Gap, daar de onderzeesche kabeltusschen Borkum en Lowestoft beschadigd was. Een telegraaf-kabelschiphad de Theems verlaten met bevel te trachten, de storing tot eenbepaald gedeelte van den kabel te beperken en ze daarna te verhelpen.

Tregarthen begon nu toch te denken, dat er wel iets waar zou zijn vande vreemde geschiedenis en hij was verlangend er nog meerbijzonderheden van te vernemen. Hij zocht in de lange, fijn-gedruktekolommen van de krant en vond ten slotte nog het volgende:

"Omtrent het Zieten-incident wordt via Lowestoft bericht, dat alle sporen van het ongewone verschijnsel verdwenen zijn. Kompassen en electrische instrumenten werken weer normaal."

Meer stond er niet in het blad. Tregarthen vouwde het dicht en stoptehet tusschen de riemen van

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 ... 23
Comments (0)
Free online library ideabooks.net